درشهر مرا همه سنگ می زنند.

 از خندیدنم مرا با سنگ می زنند .

 من می خندم و می چرخم

 و می رقصم و از گردش ایام این شور و شر اصلا خدایی نیست

 ولی در پشت چراغ به چشمک هایش می خندم

 و یک شخص هست که مرا با سنگ میزند

ولی من باز می خندم و می خندم و می خندم

 انگاه که از خدا می گویم باز مرا میزنند و می زنند و می زنند

 ولی من باز از خدا می گویم.من از خدا؛ خدا خدا می گویم

و از شیطان باز از خدا می گویم من از خود نیز از خدا می گویم ولی باز مرا میزنند

شده ام دیوانه شهر گرد. در شهر همه مرا  سنگ می زنند

 از صبح تا سحر مرا با اخم می زنند

 شده ام مضحكه کوچه های شهر تا به هر کودک که می رسم

 مرا با سنگ میزند ولی من باز می خندم

.مرا سنگ بزنید در شهر مرا سنگ بزنید

 شاید در پشت دریاها شهری باشد که پنجره ها رو به تجلی باز شود

و در دست هر کودک شهر شاخه معرفتی

 من از باورم انجا محبت را میان دیوانگان عاقل جست و جو کردم.

صبح بیدار شدم در اینه گفتم لبخند بزن بیچاره امروز روز تو است.

ولی این بارنيز در شهر مرا سنگ زدند........

می گویند باید تو را در قل  زنجیر کرد.